نماز

جوانی نزد شیخ حسنعلی نخودکی اصفهانی آمد و گفت سه قفل در
زندگی ام وجود دارد و سه کلید از شما می خواهم.

- قفل اول اینست که دوست دارم یک ازدواج سالم داشته باشم.
- قفل دوم اینکه دوست دارم کارم برکت داشته باشد
... - قفل سوم اینکه دوست دارم عاقبت بخیر شوم.

شیخ نخودکی فرمود برای قفل اول، نمازت را اول وقت بخوان. برای قفل
دوم نمازت را اول وقت بخوان. و برای قفل سوم نمازت را اول وقت بخوان.
جوان عرض کرد: سه قفل با یک کلید؟؟!
شیخ نخودکی فرمود نماز اول وقت ''شاه کلید'' است!

گزارش هفتگی

مصوبات جلسه تشکلات دانشجویی 

در جلسه تشکلات دانشجویی در تاریخ۹۲/۱۱/۲۴  که با حضور مسئول امور  فرهنگی دانشگاه وفعالان فرهنگی برگزار گردید برنامه های زیر به تصویب رسید:

1. برگزاری دوره آموزشی قرآن کریم در روزهای دوشنبه
2. برگزاری اردوی زیارتی قم وجمکران برای شرکت کنندگان در دوره آموزشی قرآن کریم
3. نصب مطالب قرآنی(آیه-حدیث-انتقاد وپیشنهادو....) داخل برد قرآن و عترت
4. چاپ نشریه قرآنی اشاره
5. برگزاری کرسی آزاد اندیشی با موضوع دوستی های قبل از ازدواج
6. برگزاری جشن ولادت حضرت زینب(س)
7. برگزاری بحث با موضوعات قرآنی(خداشناسی-نمازو.....)
8. برگزاری کلاس های کامپیوتر با مدرک فنی وحرفه ای
9. برگزاری پیاده روی تا تپه نور الشهدا وجشن سبزه ها

                                                                                     

خدا میداند.

خدا میداند

بسا چیزى را ناخوش داشته باشید که آن به سود شماست و بسا چیزى را دوست داشته باشید که به زیان شماست، و خدا میداند و شما  نمیدانید

بقره آیه ۲۱۶

مرا بخوانید تا به شما پاسخ دهم . غافر آیه ۶۰

با قرآن آشتی کنیم 

حضرت مهدی(عج)

حضرت امام مهدی (عج):

ستمكاران پنداشتند كه حجت خدا نابود شدنی است، 

در حالی كه اگر به ما اجازه سخن گفتن داده می شد

شك و تردید از میان بر داشته می شد.

اللهم عجل لولیک الفرج

     

وسط جــاذبه ی این همه رنگ
نوکرت تا به ابد رنگ شماست

بی خیـال همه ی مردم شهر
دلم آقا به خدا تنگ شماست

"اللهم عجل فرجه"

حسین بیشتر از آب تشنه لبیک بود...

حسین بیشتر از آب تشنه ی لبیک بود. افسوس که به جای افکارش، زخم های تنش را نشانمان دادند و بزرگترین دردش را بی آبی نامیدند. .....دکتر علی شریعتی

عصر عاشورا

عصر عاشورا
 

عصرعاشوار پايان راه نيست که آغاز راه است و «کربلا، تاريخي که به صورت جغرافيا نمايان شده است »وگرنه تو در کربلاي سال 61هجري جا مانده اي .
کاروان کوچک حسين به کربلا رسيده است .خيمه ها برپا شده اند و آرام آرام به روز واقعه نزديک تر مي شوند . کارواني که مرگ، سايه وار در پي اش روان است.
بني هاشم گرداگرد زينب حلق زده اند تا بانوي هاشمي پا را نه بر خاک که بر چشم آنان بگذارد. تا روزي که دراين صحراي غم، محرمي نماند تا... .
کوفيان آمده اند. با هرچه داشته اند از تير و شمشير و سنگ، به گرمي به پيشواز مسافران حجاز آمده اند . تاريخ، ميزباناني خوب تر از اينان به ياد ندارد. تا آنجا که از آب هم مضايقه کردند کوفيان
خوش داشتند حرمت مهمان کربلا
اينجا سرزميني است که آفتاب را به نيزه ها خواهند کرد؛ سرزميني که عطش را معنايي ديگر خواهد بخشيد؛سرزميني که فرشتگان را انگشت به دهان خواهد کرد؛ سرزمين که اشک ها را سرازير مي کند. سرزمين غربت آفتاب؛سرزمين ستاره هاي سوخته؛ سرزمين دل ها ، اينجا کربلاست. امروزحر،راه بر حسين مي بندد تا روزي که با يک نگاه حسين، راه آسمان برايش گشوده شود. امروز حر،بنده يزيد است تا روزي که به بندگي خدا در آيد. بزرگي حسين را ببين که تا کجاست! گويا اين حر نبوده که راه برکاروان حسين بسته است. نگاه حسين با جان حر کرد، آنچه کرد. حر بازگشت وحر شد. شايد حسين،نبرد را يک روز به تأخير انداخت تا حر به دامن خورشيد برگردد. انگار حسين چشم در راه حر بود.
حسين به ميدان آمده است. آن هم با تمام دار و ندارش؛ با جان خود و عزيزانش؛ با آبرو و اعتبارش. گويا حق و باطل، يک سره به مصاف آمده اند؛ يک سو ياران خورشيد و ديگر سو ياران شب.
فرات شاهد است که حسين مردانه ايستاد، بي آنکه در اين راه ذره اي شک کند؛ بي آنکه پاپس بکشد.
فرات شاهد است که چه گل هايي از باغ محمدي(ص) درعطش سوختند.
نخل ها شاهد افتادن دست هاي حيدري تشنه ترين ساقي عالم هستند.
خورشيد عاشورا، شاهد به خاک افتادن مرداني بود که آسمانيان برآنان رشک مي بردند.
حسين ،حج را نيمه تمام واگذاشت تا آن را در کربلا به پايان برد؛ پاياني سرخ تر از غروب خورشيد. اين است که حج حسين، کامل ترين حج تاريخ است.
حسين، بزرگ ترين معجزه خداست و بزرگ ترين معجزه حسين، دل کندن از تمام خاندان و کودکان و فرزندانش بود وتو اگر دل در هواي کربلا داري، بايد از آنچه دست و پايت را در بند کرده است، دل ببري. حسين خوب مي داند.پس از او چه برسر خاندانش خواهد آمد، اما مي رود.
حسين از حجاز تاکربلا، نه از بي راهه ها و کوره راه ها، که از شاه راه ها مي گذرد تا همه بدانند که راه او همان صراط مستقيم است تا همه بدانند حقيقت نبايد به مسلخ مصلحت برود که راه حق، مرد مي طلبد؛ براي ياري حق، ترک سر و جان بايد.
بي هيچ گمان منتظر بوسه تيغ است
هرکس که دراين راه سري داشته باشد
نمي توان دم از حسين زد وحاشيه نشين بود. «اگرباحسين در کربلا نباشي، هر کجا که مي خواهي باش؛ چه به نماز ايستاده باشي ،چه به شراب نشسته، چه تفاوت؟»
آنان که در پاسخ هل من ناصر حسين،لب فرو بستند و خاموشي کزيدند، شريک جرم يزيدند.آنجا که جبهه حق،خون مي خواهد و فرياد، شانه خالي کردن از بار مسئوليت، سنگين ترين گناه است.
دربزم عشق،محرم ساقي نمي شود
ازهست و نيست تا نکشد مي پرست،دست
حسين،مطلوب انسان و انسان مطلوب است؛ نمونه اي براي همه زمان ها وهمه نسل ها. پس پاي در رکاب کن که عاشورا نزديک است!
واژه ها صف کشيده اند : عطش، آب، فرات، مشک، تير، آتش، خيمه، سنگ ،گودال،حسين. در کربلا همه چيز هست؛ هم زندگي هم مرگ؛ هم سکوت هم فرياد؛هم شکست،هم پيروزي؛هم نفرين هم آفرين.
کربلا پير وجوان نمي شناسد. سرسبزي سيزده بهار در نگاهش جاري بود و حسين در سيماي قاسم، برادرش را مي جست . آنگاه که لب به سخن مي گشود و راه مي رفت، خاطره امام حسن(ع) در يادها جان مي گرفت . شب عاشوراست . گويا کربلا آسماني روشن است . ياران امام را همچون نگيني بي مانند درحلقه خويش گرفته اند؛ انگار ستارگان،ماه را .
قاسم، آرام و سربه زير در اين انديشه است که آيا امشب واپسين شب او هم هست؟ آيا فردا سرنوشت او هم درکشاکش نبرد و در خاک و خون رقم خواهد خورد؟ آيا نام او در شمار فداييان آفتاب نوشته خواهد شد؟امام نگاهي به چشم هاي پرسش گر قاسم دوخت و پرسيد:«قاسم! مرگ درکام تو چگونه است؟»قاسم پاسخ داد :«عموجان! از عسل شيرين تر است.» امام فرمود:«آري تو نيز با مايي».
سيزده مرتبه مرا بکشيد
سيزده تا حسن درست کنيد
اين است که مي گويم کربلا را جاذبه اي است که هيچ دلي را پاي گريز از آن نيست. کربلا، صراط مستقيم اين کره خاکي است وتوخواه ناخواه، بايد برآن پا بگذاري. اگر اهل راز باشي، در رکاب حسين از آزمون عطش به سلامت خواهي گذشت وگرنه،به بيعت يزيد دچار خواهي شد.
نفس نفس ،محاصره تنگ تر مي شود. واپسين روزهاي چشم انتظاري امام است. چيزي نمانده تا روز موعود و فرات همچنان جاري است.
فرات همچنان در مسير زمان پيش مي رود تا پاسخي روشن براي همه پرسش ها باشد؛پاسخي براي همه آنان که به آزمون کربلا مبتلا مي شوند؛ تا تفسيري باشد بر راز رنج انسان؛ آنجا که خداوند مي فرمايد:«لقد خلقنا الانسان في کبد»براي همه آنان که در روز الست، نام حسين را در گوش جانشان زمزمه کرده اند، براي آنان که لالايي خوابشان داستان کربلا بوده است؛ براي آنان که سعي صفا و مروه شان، بين الحرمين است ومنايشان، گودال قتلگاه و قرباني شان همه آن چيزهايي که سد راه و توجيه ماندن شده اند و قرباني کردن همه چيزهايي که بندي برپاي دلشان و زنجيري بر پر پروازشان شده است.
حسين به ميدان آمده است و خوب مي داند که اين قبرستان خاموش جز با فرياد خون بار او به بيداري نخواهد رسيد. مي داند که براي رسوايي همه يزيدهاي تاريخ،جزسلاح شهادت ابزاري ندارد.حسين با همه حجت هايش آمده است؛ با گلوي علي اصغرش؛ با پيکر پاره پاره علي اکبرش؛ با دست هاي بريده علمدارش؛ با لب هاي خشکيده کودکانش؛ با آوارگي و اسارت خاندانش؛ با سر بريده خود و در يک کلام،با همه هستي اش به مصاف شب پرستان آمده است.
شهادت حسين، بار مسئوليت از دوش من و تو برنمي دارد،بلکه باري سنگين تر بردوش ما مي نهد.
حقيقت داستان کربلا قيامي دوچهره است؛ يک چهره آن قيامي است در عاشورا، در رکاب حسين و در خاک و خون، و چهره ديگر آن پس از عاشورا،در رکاب زينب، در آوارگي کوفه و شام تا امروز و تو اگر مدعي کربلايي بودني ، يا شهيد باش يا پيامبر خون شهيد وگرنه دم فرو بند و از کربلا بيرون رو!
هان اي شبيه سازان،خيل علم به دوشان!
امسال هم حسيني،بين شما نديدم
حقيقت اين است که داستان کربلا چکيده همه تاريخ ونماد روشن مصاف حق وباطل است، با يک دنيا غم،يک دنيا حماسه. زخم هايي که درکربلا درجان شيعه شکفت، هنوز درمان نشده است. غمي که بر دل انسانيت نشست، هنوز او را رها نکرده است اشکي که در چشم ها خانه کرده است،هنوز بر دامن ها و خاک ها مي چکد.

            

شیرخوارگان حسینی

    

در سوگ حسین (ع)

 

باز طوفانی شده دریای دل

موج سر بر ساحل غم میزند
باز هم خورشید رنگ خون گرفت
بر زمین نقشی ز ماتم میزند


باز جام دیده ها لبریز شد
باز زخم سینه ها سر باز کرد
در میان ناله و اندوه و اشک
حنجرم فریادها آغاز کرد


می نویسم شرح این غم نامه را
داستان مشک و اشک و تیر را
می نویسم از سری کز عشق دوست
کرد حیران تیغه شمشیر را


گوئیا با آن همه بیگانگی
آب هم با تشنگان بیگانه بود
در میان آن همه نامردمی
اشک آب و دیده ها پیمانه بود


تیغ ناپاکان برآمد از نیام
خون پاکی دشت را سیراب کرد
خون خورشید است بر روی زمین
کآسمان تشنه را سیراب کرد


می شود خورشید را انکار کرد؟
زیر سم اسبها در خاک کرد؟
می شود آیا که نقش عشق را
از درون سینه هامان پاک کرد؟


گر نشان عشق را گم کرده ایم
در میان آتش آن خیمه هاست
گر به دنبال حقیقت میرویم
حق همینجا حق به روی نیزه هاست


گریه ها بر حال خود باید کنیم
او که خندان رفت چون آزاد شد
ما سکوت مرگباری کرده ایم
....او برای قرنها فریاد شد

بازهم در ماتم روی حسین
باز هم در سوگ آن آلاله ایم
یادتان باشد حیات عشق را
وامدار خون سرخ لاله ایم